O Δρόμος

 Βλέπουμε τον δρόμο μα δε βλέπουμε το τέλος του

Κι είναι ένα μυστήριο για μας πού καταλήγει

Μα από δω και στο εξής θα’ναι ο καθένας μόνος του

Ποιος μπόρεσε τον χωρισμό στ’αλήθεια ν’αποφύγει;

Τι συναντάμε στη στροφή; Τι θα μας φέρει η ζωή;

Δεν ξέρουμε κι όμως εκεί ειν’όλη η γοητεία

Άγνωστος ο προορισμός, στην αγκαλιά σου ως το πρωί

Σκοτάδι, φόβος, έρωτας, πάθος και αλητεία

Πριν απ’τον αποχωρισμό με ανεξίτηλο στυλό

Μέσα μου κάθε μας στιγμή κ ο πόνος απ’το βέλος

Όσο κι αν δεν πιστεύαμε πως θα’ναι αυτό αληθινό

Ακόμα απ’τον δρόμο μας δε φαίνεται το τέλος…

(γραμμένο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το κτελ... sometimes you build your own romance)

Κόκκινο κρασί

Άλλη μια νύχτα με το Αιγαίο να μας χωρίζει

Κι άλλο κρασί, και το δωμάτιο γυρίζει

Και το κενό που νιώθω τώρα δε γεμίζει

Θα'πρεπε να'χει πάψει να με βασανίζει

Λίγο κρασί ακόμα μέσα στο ποτήρι

Μοιάζει η νύχτα να μου κάνει το χατήρι

Κι έχω παραίσθηση η πόρτα πως ανοίγει

Μα δεν ανοίγει για να μπεις..αφού έχεις φύγει

Πίνω άλλο ένα ποτηράκι απ'το κρασί μου

Θα'ταν καλύτερα αν έπινες μαζί μου

Κόκκινο χρώμα που θυμίζει τη ζωή μου

Και το σημάδι που'χε αφήσει το φιλί μου

Κι απ'το παράπονο τα μάτια μου δακρύζουν

Δεν το ελέγχω τα όνειρά μου όταν γκρεμίζουν

Οι φίλοι λεν πως πια δε με αναγνωρίζουν

Γιατί οι σκέψεις μου σε σένα να γυρίζουν..;

Τώρα η κανάτα απ'το κρασί έχει τελειώσει

Εσύ ποτέ όπως νιώθω εγώ δεν είχες νιώσει

Και δεν πιστεύω πως η νύχτα θα μας σώσει

Γιατί το αλκοόλ μονάχα δε μ'εχει προδόσει

(αυτό βρέθηκε τυχαία..δηλαδή δε θυμόμουν καν ότι το έχω γράψει, πράγμα που επιβεβαιώνεται ήδη από τον τίτλο :P)