Παράθυρο

Μου θύμισε φθινόπωρο η βροχή του Ιουνίου

Κοίταξα απ'το παράθυρο κι η άσφαλτος αστράφτει

Σαν να'νιωσα τη ζεστασιά ενός βλέμματος οικείου

Λίγο πριν έρθει η πυρκαγιά και γίνουν όλα στάχτη

Άφησα λίγο ανοιχτά και φύσηξε αεράκι

Κι η κάμαρα πλημμύρισε δροσιά και αναμνήσεις

Με γύρισε ξανά στο χθες, σ'εκείνο το παγκάκι

Πρώτη φορά διστακτικά σκύβεις να με φιλήσεις

Και όλα γίναν Άνοιξη, άνθισε όλη η πλάση

Κι η νύχτα μας ξημέρωσε, κι ο ήλιος μάς γελούσε

Ξέρω πως είναι αδύνατο τώρα να'χεις ξεχάσει

Κι ας απομακρυνόμασταν όσο ο καιρός περνούσε

Έκλεισα το παράθυρο γιατί τώρα είναι κρύο

Δεν έχω την αγάπη σου γλυκά να με σκεπάσει

Από το πρώτο μας φιλί ως το τελευταίο αντίο
Ορκίσου από μας τους δυο κανείς να μην ξεχάσει...

Αν...

Αν μπορούσες για λίγο να δεις

Έστω για ένα λεπτό να κοιτάξεις

Τρυφερά να μου χαμογελάσεις

Όσα κρύβω αν μπορούσες να βρεις

Η σιωπή θα γινότανε ήχος

Αν μπορούσες να νιώσεις τον πόνο

Που γιατρεύουν τα μάτια σου μόνο

Αν για μας δεν υπήρχε το τείχος

Κι αν γινόταν αλήθεια η ευχή μου

Το παρόν θα γινόταν και μέλλον

Αγκαλιά στο ρυθμό των ανέμων

Κι η ευτυχία βαθιά στην ψυχή μου...