Η έμπνευση

Ο πόνος είν' η έμπνευση... Αυτή η απελπισία

Και όλα αυτά τα βράδια που δεν έχουν σημασία

Άδεια ποτήρια του κρασιού επάνω στο τραπέζι

Μόνο το φως ενός κεριού που καίει και τρεμοπαίζει

Και οι κουβέρτες, κι η σιωπή, και τα κλειστά παντζούρια

Και μαξιλάρια εδώ κι εκεί, στενάχωρα τραγούδια

Και ξαφνικά μπαίνει ένα φως, και έχει βγει ο ήλιος

Νόμιζα δεν είσαι εχθρός, μα δεν εισ' ούτε φίλος

Μάταιες οι προσπάθειες, μάταιες συζητήσεις

Αμέτρητα ερωτήματα, δε βρίσκουν απαντήσεις

Δεν έχει πώς να εκτονωθεί όλη η αυτή η ένταση

Γίνεται λέξεις στο χαρτί, ο πόνος είν' η έμπνευση...

Κλισέ

Εμπνεύστηκα απ' τη θάλασσα...

Φαίνεται τόσο άδεια

Που την κοιτάς από ψηλά

Και βλέπεις μόνο μπλε

Και όλοι το γνωρίζουμε

Πόση ζωή έχει μέσα

Μα μία γρήγορη ματιά

Δε θα το δει ποτέ...

Έτσι θα' ναι κι οι άνθρωποι

Δεν έχω αμφιβολία

Κι ας κρύβονται τόσο καλά

Σε όλα τα κλισέ

Μα η σιωπή με κούρασε

Η νύχτα είναι μεγάλη

Και θα ξαναμιλήσουμε

Στον πρωινό καφέ...

Ερωτηματικά

Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, άλλοι απλώς κάνουν ταξίδια

Κάποιοι αλλάζουν τη ζωή τους κι άλλοι την αφήνουν ίδια

Κι όλη αυτή η περιπλάνηση δε νιώθω να’χει τέλος

Μα όσο λέω να μείνω στάσιμη ο χρόνος πάει χαμένος

Πώς κάτι τόσο αληθινό, τόσο βαθύ και μαγικό

Τόσο έντονο και δυνατό να μην είναι αμοιβαίο;

Μήπως δεν είναι όλα αυτά ή μήπως το’θελες κι εσύ;

Μήπως όσο κι αν θέλαμε ήταν απλώς μοιραίο;

Κι αισθάνομαι αβοήθητη, χαμένη, απελπισμένη

Σαν να’μαι η μόνη ζωντανή σε πόλη πεθαμένη

Με κυνηγάει μια σκιά μα όταν γυρνώ έχει φύγει

Και πριν το καταλάβω καν έρχεται και με πνίγει

Και θέλω τόσα να σου πω μα η φωνή δε βγαίνει

Είν’όλοι τους νηφάλιοι μα εγώ είμαι μεθυσμένη

Κι ας φαίνεται τόσο σωστό, είναι μεγάλο λάθος

Λες να’ναι αυτό που θέλαμε κι οι δύο κατά βάθος;

Πήρες αυτό που ήθελες, μα πού είναι αυτό που θέλω;

Γιατί να βυθιζόμαστε σε κάτι μπερδεμένο;

Και τι ειν’αυτό πραγματικά που θα μας εμποδίσει;

Κι όμως στις ερωτήσεις μου κανείς δε θ’απαντήσει…

O Δρόμος

 Βλέπουμε τον δρόμο μα δε βλέπουμε το τέλος του

Κι είναι ένα μυστήριο για μας πού καταλήγει

Μα από δω και στο εξής θα’ναι ο καθένας μόνος του

Ποιος μπόρεσε τον χωρισμό στ’αλήθεια ν’αποφύγει;

Τι συναντάμε στη στροφή; Τι θα μας φέρει η ζωή;

Δεν ξέρουμε κι όμως εκεί ειν’όλη η γοητεία

Άγνωστος ο προορισμός, στην αγκαλιά σου ως το πρωί

Σκοτάδι, φόβος, έρωτας, πάθος και αλητεία

Πριν απ’τον αποχωρισμό με ανεξίτηλο στυλό

Μέσα μου κάθε μας στιγμή κ ο πόνος απ’το βέλος

Όσο κι αν δεν πιστεύαμε πως θα’ναι αυτό αληθινό

Ακόμα απ’τον δρόμο μας δε φαίνεται το τέλος…

(γραμμένο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το κτελ... sometimes you build your own romance)

Κόκκινο κρασί

Άλλη μια νύχτα με το Αιγαίο να μας χωρίζει

Κι άλλο κρασί, και το δωμάτιο γυρίζει

Και το κενό που νιώθω τώρα δε γεμίζει

Θα'πρεπε να'χει πάψει να με βασανίζει

Λίγο κρασί ακόμα μέσα στο ποτήρι

Μοιάζει η νύχτα να μου κάνει το χατήρι

Κι έχω παραίσθηση η πόρτα πως ανοίγει

Μα δεν ανοίγει για να μπεις..αφού έχεις φύγει

Πίνω άλλο ένα ποτηράκι απ'το κρασί μου

Θα'ταν καλύτερα αν έπινες μαζί μου

Κόκκινο χρώμα που θυμίζει τη ζωή μου

Και το σημάδι που'χε αφήσει το φιλί μου

Κι απ'το παράπονο τα μάτια μου δακρύζουν

Δεν το ελέγχω τα όνειρά μου όταν γκρεμίζουν

Οι φίλοι λεν πως πια δε με αναγνωρίζουν

Γιατί οι σκέψεις μου σε σένα να γυρίζουν..;

Τώρα η κανάτα απ'το κρασί έχει τελειώσει

Εσύ ποτέ όπως νιώθω εγώ δεν είχες νιώσει

Και δεν πιστεύω πως η νύχτα θα μας σώσει

Γιατί το αλκοόλ μονάχα δε μ'εχει προδόσει

(αυτό βρέθηκε τυχαία..δηλαδή δε θυμόμουν καν ότι το έχω γράψει, πράγμα που επιβεβαιώνεται ήδη από τον τίτλο :P)

Πανσέληνος

Αύγουστος και Πανσέληνος κι εγώ στην αγκαλιά σου

Να χάνομαι στα μάτια σου, τ'αστέρια να μετράμε

Το πιο όμορφο όνειρο οι ώρες μου κοντά σου

Μα έλα που είναι αληθινό και πλάι σου κοιμάμαι

Οι σκέψεις στροβιλίζονται γύρω από αυτό το βράδυ

Και δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε λεπτό μακριά σου

Απ'το γλυκό σου άρωμα, το απαλό σου χάδι

Μακριά απ'την ανάσα σου, μακριά απ'τα φιλιά σου

Και μέχρι να σε δω ξανά

Θα'χω μια ανάμνηση γλυκιά

Σ'ένα τοπίο έρημο

Με φως απ'την Πανσέληνο...

(Προσπάθησα να γράψω, όπως εσύ, κάτι ωραίο

που όσα θα'θελα να πω μέσα απ'αυτό να λέω

'Εστω για λίγο να'νιωθα ότι είσαι εδώ μαζί μου

όμως εκτός απ'το μυαλό, πήρες την εμπνευσή μου..)

Ταξίδι

Τα λόγια είν'απλά λόγια, το ξέρουμε κι οι δύο

Τα μάτια μας προδίδουν τις λέξεις που δε λέμε

Τώρα όλα μου τα όνειρα σε σένα επενδύω

Στον τρόπο που ανταλλάζουμε βλέμματα που μας καίνε

Υπερβολή ή όχι, αλήθεια ή και ψέμα

Το πιο ωραίο ταξίδι είναι στην αγκαλιά σου

Κι απλά σε εμπιστεύομαι, έχω οδηγό εσένα

Ο χάρτης μου τα μάτια σου, πυξίδα η καρδιά σου

Η μόνη χάρη που ζητώ, το μόνο που μου λείπει

Είναι να μ'έχεις αγκαλιά και να μου ψιθυρίζεις

Όταν μιλάς ή τραγουδάς για έρωτα ή και λύπη

Τα γκρεμισμένα μου όνειρα πιο γερά ξαναχτίζεις

Δε θα μου λείψει ούτε στιγμή η ζωή που είχα τότε

Και δε με νοιάζει πού θα βγει ετούτο το ταξίδι

Να πιάνομαι απ'το χέρι σου ίσως θέλω πότε πότε

..Τ'αφήσαμε όλα πίσω μας κι έχουμε φύγει ήδη!:)