Παράθυρο

Μου θύμισε φθινόπωρο η βροχή του Ιουνίου

Κοίταξα απ'το παράθυρο κι η άσφαλτος αστράφτει

Σαν να'νιωσα τη ζεστασιά ενός βλέμματος οικείου

Λίγο πριν έρθει η πυρκαγιά και γίνουν όλα στάχτη

Άφησα λίγο ανοιχτά και φύσηξε αεράκι

Κι η κάμαρα πλημμύρισε δροσιά και αναμνήσεις

Με γύρισε ξανά στο χθες, σ'εκείνο το παγκάκι

Πρώτη φορά διστακτικά σκύβεις να με φιλήσεις

Και όλα γίναν Άνοιξη, άνθισε όλη η πλάση

Κι η νύχτα μας ξημέρωσε, κι ο ήλιος μάς γελούσε

Ξέρω πως είναι αδύνατο τώρα να'χεις ξεχάσει

Κι ας απομακρυνόμασταν όσο ο καιρός περνούσε

Έκλεισα το παράθυρο γιατί τώρα είναι κρύο

Δεν έχω την αγάπη σου γλυκά να με σκεπάσει

Από το πρώτο μας φιλί ως το τελευταίο αντίο
Ορκίσου από μας τους δυο κανείς να μην ξεχάσει...