O Δρόμος

 Βλέπουμε τον δρόμο μα δε βλέπουμε το τέλος του

Κι είναι ένα μυστήριο για μας πού καταλήγει

Μα από δω και στο εξής θα’ναι ο καθένας μόνος του

Ποιος μπόρεσε τον χωρισμό στ’αλήθεια ν’αποφύγει;

Τι συναντάμε στη στροφή; Τι θα μας φέρει η ζωή;

Δεν ξέρουμε κι όμως εκεί ειν’όλη η γοητεία

Άγνωστος ο προορισμός, στην αγκαλιά σου ως το πρωί

Σκοτάδι, φόβος, έρωτας, πάθος και αλητεία

Πριν απ’τον αποχωρισμό με ανεξίτηλο στυλό

Μέσα μου κάθε μας στιγμή κ ο πόνος απ’το βέλος

Όσο κι αν δεν πιστεύαμε πως θα’ναι αυτό αληθινό

Ακόμα απ’τον δρόμο μας δε φαίνεται το τέλος…

(γραμμένο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με το κτελ... sometimes you build your own romance)

Κόκκινο κρασί

Άλλη μια νύχτα με το Αιγαίο να μας χωρίζει

Κι άλλο κρασί, και το δωμάτιο γυρίζει

Και το κενό που νιώθω τώρα δε γεμίζει

Θα'πρεπε να'χει πάψει να με βασανίζει

Λίγο κρασί ακόμα μέσα στο ποτήρι

Μοιάζει η νύχτα να μου κάνει το χατήρι

Κι έχω παραίσθηση η πόρτα πως ανοίγει

Μα δεν ανοίγει για να μπεις..αφού έχεις φύγει

Πίνω άλλο ένα ποτηράκι απ'το κρασί μου

Θα'ταν καλύτερα αν έπινες μαζί μου

Κόκκινο χρώμα που θυμίζει τη ζωή μου

Και το σημάδι που'χε αφήσει το φιλί μου

Κι απ'το παράπονο τα μάτια μου δακρύζουν

Δεν το ελέγχω τα όνειρά μου όταν γκρεμίζουν

Οι φίλοι λεν πως πια δε με αναγνωρίζουν

Γιατί οι σκέψεις μου σε σένα να γυρίζουν..;

Τώρα η κανάτα απ'το κρασί έχει τελειώσει

Εσύ ποτέ όπως νιώθω εγώ δεν είχες νιώσει

Και δεν πιστεύω πως η νύχτα θα μας σώσει

Γιατί το αλκοόλ μονάχα δε μ'εχει προδόσει

(αυτό βρέθηκε τυχαία..δηλαδή δε θυμόμουν καν ότι το έχω γράψει, πράγμα που επιβεβαιώνεται ήδη από τον τίτλο :P)

Πανσέληνος

Αύγουστος και Πανσέληνος κι εγώ στην αγκαλιά σου

Να χάνομαι στα μάτια σου, τ'αστέρια να μετράμε

Το πιο όμορφο όνειρο οι ώρες μου κοντά σου

Μα έλα που είναι αληθινό και πλάι σου κοιμάμαι

Οι σκέψεις στροβιλίζονται γύρω από αυτό το βράδυ

Και δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε λεπτό μακριά σου

Απ'το γλυκό σου άρωμα, το απαλό σου χάδι

Μακριά απ'την ανάσα σου, μακριά απ'τα φιλιά σου

Και μέχρι να σε δω ξανά

Θα'χω μια ανάμνηση γλυκιά

Σ'ένα τοπίο έρημο

Με φως απ'την Πανσέληνο...

(Προσπάθησα να γράψω, όπως εσύ, κάτι ωραίο

που όσα θα'θελα να πω μέσα απ'αυτό να λέω

'Εστω για λίγο να'νιωθα ότι είσαι εδώ μαζί μου

όμως εκτός απ'το μυαλό, πήρες την εμπνευσή μου..)

Ταξίδι

Τα λόγια είν'απλά λόγια, το ξέρουμε κι οι δύο

Τα μάτια μας προδίδουν τις λέξεις που δε λέμε

Τώρα όλα μου τα όνειρα σε σένα επενδύω

Στον τρόπο που ανταλλάζουμε βλέμματα που μας καίνε

Υπερβολή ή όχι, αλήθεια ή και ψέμα

Το πιο ωραίο ταξίδι είναι στην αγκαλιά σου

Κι απλά σε εμπιστεύομαι, έχω οδηγό εσένα

Ο χάρτης μου τα μάτια σου, πυξίδα η καρδιά σου

Η μόνη χάρη που ζητώ, το μόνο που μου λείπει

Είναι να μ'έχεις αγκαλιά και να μου ψιθυρίζεις

Όταν μιλάς ή τραγουδάς για έρωτα ή και λύπη

Τα γκρεμισμένα μου όνειρα πιο γερά ξαναχτίζεις

Δε θα μου λείψει ούτε στιγμή η ζωή που είχα τότε

Και δε με νοιάζει πού θα βγει ετούτο το ταξίδι

Να πιάνομαι απ'το χέρι σου ίσως θέλω πότε πότε

..Τ'αφήσαμε όλα πίσω μας κι έχουμε φύγει ήδη!:)

Λάθος

Και με κοιτάς...

Βουλιάζω αργά σ'ένα λιμάνι από ελπίδα

Κι είμαι αφελής που πέφτω πάλι στην παγίδα

Μα με κοιτάς...

Και τότε οι χτύποι της καρδιάς μου δυναμώνουν

Τα βλέμματά μας αυτομάτως χαμηλώνουν

Και μ'ακουμπάς...

Ξεχνώ πως ίσως τώρα πια αλλού ανήκω

Σε κάθε σκέψη μου κρυφή εσένα βρίσκω

Μα μ'ακουμπάς...

Και νιώθω τόσο τρυφερό το άγγιγμά σου

Κι ας είναι λάθος λαχταρώ την αγκαλιά σου

Μη με κοιτάς...

Πρέπει για ακόμη μια φορά ν'αποφασίσω

Τί είναι αυτό που τελικά θ'αφήσω πίσω

Μη μ'ακουμπάς...

Γιατί αν μπορούσα θα'χα μείνει εδώ μαζί σου

Μα θα'ναι λάθος να ζητήσω ένα φιλί σου

Κι έτσι απλά...

Θα βυθιστώ σε μία θάλασσα από λάθη

Και όσα νιώθω φρόντισα κανείς να μην τα μάθει...

Παράθυρο

Μου θύμισε φθινόπωρο η βροχή του Ιουνίου

Κοίταξα απ'το παράθυρο κι η άσφαλτος αστράφτει

Σαν να'νιωσα τη ζεστασιά ενός βλέμματος οικείου

Λίγο πριν έρθει η πυρκαγιά και γίνουν όλα στάχτη

Άφησα λίγο ανοιχτά και φύσηξε αεράκι

Κι η κάμαρα πλημμύρισε δροσιά και αναμνήσεις

Με γύρισε ξανά στο χθες, σ'εκείνο το παγκάκι

Πρώτη φορά διστακτικά σκύβεις να με φιλήσεις

Και όλα γίναν Άνοιξη, άνθισε όλη η πλάση

Κι η νύχτα μας ξημέρωσε, κι ο ήλιος μάς γελούσε

Ξέρω πως είναι αδύνατο τώρα να'χεις ξεχάσει

Κι ας απομακρυνόμασταν όσο ο καιρός περνούσε

Έκλεισα το παράθυρο γιατί τώρα είναι κρύο

Δεν έχω την αγάπη σου γλυκά να με σκεπάσει

Από το πρώτο μας φιλί ως το τελευταίο αντίο
Ορκίσου από μας τους δυο κανείς να μην ξεχάσει...

Αν...

Αν μπορούσες για λίγο να δεις

Έστω για ένα λεπτό να κοιτάξεις

Τρυφερά να μου χαμογελάσεις

Όσα κρύβω αν μπορούσες να βρεις

Η σιωπή θα γινότανε ήχος

Αν μπορούσες να νιώσεις τον πόνο

Που γιατρεύουν τα μάτια σου μόνο

Αν για μας δεν υπήρχε το τείχος

Κι αν γινόταν αλήθεια η ευχή μου

Το παρόν θα γινόταν και μέλλον

Αγκαλιά στο ρυθμό των ανέμων

Κι η ευτυχία βαθιά στην ψυχή μου...